Er wordt niet gekeken naar aandoening of beperking

Enthousiast ga ik onderweg. Ik ben gevraagd door Inge en Coen om als ervaringsdeskundige, een aantal dagen aanwezig te zijn bij een opleidingsweek. In de anderhalf uur die de rit duurt, denk ik veel na. Welke cursisten tref ik aan? Hoe staan ze in het leven en wat zijn hun leerdoelen? Wat kun je vanuit een kampeerboerderij in een week bereiken? En als je wat bereikt, is dat dan structureel en duurzaam?

Wanneer ik de ruimte in loop bemerk ik de positieve energie. Het valt mij op dat de groep zich niet laat verzorgen door de organisatie. Door de cursisten wordt waar mogelijk met volledige inzet meegewerkt om de week tot een succes te maken. Ondanks dat de groep uit diverse diagnosegroepen bestaat, merk ik dat er niet gekeken wordt naar de aandoening of beperking die iemand heeft, maar juist naar de gevolgen daarvan en hoe daar mee om te gaan. In de ochtend na mijn aankomst maak ik verder kennis met de cursisten en de aanwezige partners. In de aanloop naar deze week hebben de cursisten uitermate concrete leerdoelen geformuleerd die de zij willen behalen.

In de dagen die volgen integreer ik in de groep. Ik krijg veel vragen op praktisch gebied. Vragen over medicijngebruik, inzet van hulpmiddelen, en hoe om te gaan met een beperking in het dagelijks leven. Niet uitsluitend mijn ervaringskennis maakt dat ik aansluiting vind, maar ik ervaar dat er een gemeenschappelijke deler is in de groep, namelijk het meemaken en doorleven van verlies. Als ervaringsdeskundige kan ik meevoelen in rouwprocessen, doorpraten over coping en coping strategieën en hoe dit verlies kan doorwerken in een relatie en hoe ingewikkeld psychosociale processen worden.

In de loop van de week wordt maar eens en te meer duidelijk dat het van enorm belang is om je niet alleen te richten op wat iemand nou precies aan beperking of aandoening heeft, maar nadrukkelijk ook op de gevolgen daarvan voor het functioneren in het dagelijks leven. Ik heb gezien en gemerkt dat de cursisten vaak grenzen of blokkades ervaren. Grenzen of blokkades die zij zichzelf opleggen door hun beperking. Aan de hand van praktijkvoorbeelden, gesprekken, reflectie, video opnames laten Coen en Inge zien dat dergelijke grenzen of blokkades ook leerpotentieel bieden.

 

Ik ben zeer onder de indruk van wat ik gezien, gehoord en ervaren heb. Eens te meer is mij duidelijk geworden dat revalideren leren is. Wanneer je aansluit bij de manier hoe mensen leren kunnen blokkades, angsten en aannames verdwijnen waardoor een cursist zijn leerpotentieel ten volle kan benutten en leert hoe hij op zijn eigen manier en op basis van zijn eigen keuzes kan blijven meedoen in de maatschappij.

Harmen Hidding
Peer Counselor Neurorevalidatie