In de media

Na de revalidatie opnieuw leren leven

Wie na een ongeval moet revalideren, leert vervolgens thuis pas de draad weer op te pakken. Rehab Academy in Wapserveen helpt daarbij. Want alleen is maar alleen. ,,Het zwarte gat is vaak groot.”

Een hersenbloeding kan iedereen overkomen. En een ongeluk, zelfs een zwaar ongeluk, zit in een klein hoekje. De gevolgen kunnen immens zijn, groter dan de meeste gezonde mensen zich in staat zijn voor te stellen. Niet alleen voor het slachtoffer zelf, ook voor de naaste omgeving: ouders, kinderen, de partner.

Revalidatiecentra zijn toegerust op het weer op de been brengen van hun patiënten. Een complete bedrijfstak is daarnaast gespecialiseerd in hulpmiddelen. ,,Dat hebben we in Nederland allemaal best goed voor elkaar. Maar veel mensen realiseren zich pas na hun revalidatie wat precies de impact is van hun beperking. Pas als ze weer thuis zijn, beseffen ze dat ze nog helemaal niet klaar zijn om de draad van hun leven opnieuw op te pakken. Dat moet anders”, stelt Inge Vuijk.

Lees verder in  Dagblad ven het Noorden

8 februari 2019 - door Hans Knijff

Omdenken, we beginnen bij het eind

Vijf jaar geleden in 2013 richtte Coen en Inge Vuijk de Rehab Academy op vanuit het principe ‘Revalideren is leren’. Een jaar later schreef Inge een boek met de gelijknamige titel. Want, zo zegt Inge, het leven vanuit een rolstoel is compleet anders, dan het leven op twee benen. Met jarenlange ervaring als professional binnen de revalidatie, zag Inge bij mensen thuis dat ze onvoldoende toegerust waren om optimaal mee te doen. Dat moest anders kunnen. Aan LetselschadeNEWS vertelt Inge over de principes van waaruit de Rehab Acacemy is opgericht en hoe ze dit samen met haar man Coen heeft aangepakt.

Lees verder in LetselschadeNews

Nr. 33 Winter 2019 - door Floor Verhees

Een nieuwe start

Mensen met een lichamelijke beperking doen nog steeds minder mee in Nederland. Uit onderzoek blijkt dat ongeveer een derde van de mensen met een dwarslaesie vindt dat deze aandoening hen beperkt in hun maatschappelijke leven. Ook Rolf
leefkens liep hier tegenaan., maar heeft inmiddels een nieuwe start gemaakt.

De participatie moet beter in Nederland, vindt trainingsorganisatie Rehab Academy. Een van de oprichters Coen Vuijk: 'Wanneer je na je revalidatie thuis komt, wordt de impact van je dwarslaesie pas echt zichtbaar en voelbaar. We zien te veel mensen die dan vastlopen.'

Lees verder in het Dwarslaesie Magazine (pag. 32-33)

Nr. 2 juni 2018 - Een mens, een dwarslaesie

Leren begint bij willen

Rehab Academy realiseert samen met gemeente Westerveld de cursus 'Mee (blijven) doen in Westerveld'. Inwoners uit Westerveld met een beperking en hun naaste(n) worden een hald jaar begeleid en getraind. Zelfregie en perspectief zijn de sleutelbegrippen. Gemeente Westerveld is de eerste gemeente in Nederland die deze cursus aan haar inwoners aanbiedt. 

Rehab Academy timmert al even aan de weg met cursussen en individuele ondersteuning op het gebied van zelfredzaamheid. Initiatiefnemers Coen en Inge Vuijk, zien te veel menden na een intensief revalidatietraject thuis niet verder komen. Terwijl het dan eigenlijk pas begint.

Lees verder in het Supportmagazine

Nr. 3 juni 2018 - door Eelke Kelderman

Revalidatie afgerond en wat dan? Rehab Academy helpt een handje.

Dagblad van het Noorden
Patiënten die hun revalidatie hebben afgerond, moeten daarna leren zich thuis, op het werk of op school weer te redden. Rehab Academy uit Wapserveen helpt een handje.
Rehab Academy is het bedrijf van Inge Vuijk en haar man Coen. Volgens de eerste is het proces van revalideren in Nederland over het algemeen goed doortimmerd. ,,Alles komt aan bod, zegt ze. ,,Tot de psychologische aspecten aan toe, zoals rouwverwerking. Maar zodra de patiënt de kliniek verlaat, wordt hij of zij totaal overdonderd. Wat heb je nodig, en wie, om je terug in de maatschappij weer te redden? Naar het artikel

21 november 2017 - door Hans Knijff

Westerveld helpt mensen met een fysieke beperking

Meppeler Courant
Hoe kun je, ondanks een fysieke beperking, toch optimaal functioneren? En kun je dat niet, wat moet je dan doen om dat wel te kunnen. Een aantal inwoners van de gemeente Westerveld leert dat tijdens de cursus ‘Mee (blijven) doen in Westerveld’ die onlangs is gestart.

Uit onderzoek is gebleken dat mensen met ernstige lichamelijke beperkingen duidelijk minder participeren dan gezonde leeftijdsgenoten. Zij hebben minder vaak betaald werk en als zij werk hebben werken zij veel minder uren. Ook op andere terreinen, zoals vrijwilligerswerk en vrijetijdsbesteding zijn zij minder actief. Zo vindt ongeveer een derde van de mensen met een dwarslaesie van zichzelf dat zij slecht of niet kunnen omgaan met de gevolgen van hun aandoening en dat deze aandoening hun maatschappelijk leven in de weg staat. Naar het artikel

8 oktober 2017 - door Arjan Jonkers

Vliegende start cursus Meedoen kun je leren

Da's Mooi
Onder het motto ‘Meedoen kun je leren’ is de afgelopen week een cursus gestart voor een aantal inwoners van Westerveld om met hun fysieke beperking weer optimaal te leren functioneren. De startweek van deze cursus ‘Mee (blijven) doen in Westerveld’ was een groot succes. Onder de professionele en bevlogen leiding van Coen en Inge Vuijk van Rehab Academy werkten de aanwezige deelnemers vijf dagen lang aan hun eigen leerdoelen. De eerste dagen alleen en vanaf woensdagavond samen met hun partner. Naar het artikel

21 september 2017

Het Meedoen Model. Zo kan de revalidatie zijn participatiedoelen halen

Nederlands Tijdschrift Revalidatiegeneeskunde
In april 2017 presenteerde de Wetenschappelijke Raad voor Regeringsbeleid (WRR) haar rapport: ‘Weten is nog geen doen’.1 In het rapport staat: ‘Naast denkvermogen is doenvermogen minstens zo belangrijk om aan de hoge eisen van de participatiesamenleving te kunnen voldoen.’ Ondanks het hebben van voldoende kennis of cognitief vermogen hebben mensen soms moeite om tot handelen te komen, daar waar onze maatschappij in toenemende mate verlangt dat
we meedoen. Wanneer meedoen er anders uit gaat zien, ten gevolge van een beperking, wordt een extra appèl gedaan op het doenvermogen. De moeite met het doenvermogen, met de zelfredzaamheid op verschillende domeinen, wordt vaak duidelijk en concreet tijdens en na de revalidatieperiode. Dat is het moment waarop revalidanten opnieuw moeten leren meedoen. Naar het artikel

Juli 2017 - door Inge Vuijk

Klaar voor daarna

Revalidatie Magazine
Behandelaars geven therapie buiten de muren van het revalidatiecentrum, bijvoorbeeld door te oefenen op straat of door met revalidanten het openbaar vervoer in te gaan. Daarnaast worden speciale activiteiten georganiseerd. Het verschilt per revalidatiecentrum wat de mogelijkheden zijn: sommige centra doen weinig, andere zijn juist heel actief. Daguitstapjes komen het meest voor, en kortdurende activiteiten zoals een bioscoopbezoek of handbiketocht. Ook organiseren revalidatiecentra soms meerdaagse activiteiten zoals werkweken. Er zijn organisaties met een speciaal aanbod voor revalidanten, zoals Sailwise dat watersportactiviteiten aanbiedt en Stichting Shos die zich richt op aangepaste wintersport. Ook een evenement als de HandbikeBattle, een jaarlijkse handbikewedstrijd in de bergen van Oostenrijk, kan revalidanten uitdagen om hun grenzen te verleggen.

‘De revalidatiesector stimuleert mensen zeker méér dan welke zorgsector dan ook’, bevestigt Inge Vuijk, die zelf fysiotherapeut en beleidsadviseur is geweest in de revalidatie. ‘Maar er zijn in deze tijd steeds meer financiële belemmeringen. De externe activiteiten staan door bezuinigingen onder druk, terwijl ze juist zouden moeten worden uitgebouwd. Het zijn nu de extraatjes, maar als externe ervaringen veel meer centraal komen te staan wordt de revalidatie effectiever. En een revalidant die autonomer functioneert, maakt op termijn minder aanspraak op zorgvoorzieningen.’ Naar het artikel

1 december 2016- door Alice Broeksma

Revalideren is leren. Inspiratie voor zorgprofessionals.

Onderwijs en Gezondheidszorg – Kennisplatform voor opleiders in de zorg
Wat vraagt het van iemand die volop in de maatschappij staat en plotseling geconfronteerd wordt met andere fysieke mogelijkheden? Hoe kun je dan als revalidant toch zo optimaal mogelijk je zelfstandigheid bewaren en je plek in de maatschappij behouden? Hoe geef je dan
een revalidatietraject vorm dat zich richt op hernieuwde participatie? Wat vraagt het van de revalidatieprofessional en de setting waarin hij werkt? Inge Vuijk gaat in haar boek Revalideren is leren in op deze vragen.

In het boek geeft zij concrete handvatten om naast het (para-)medisch traject vooral het leerproces van een revalidatie centraal te stellen.  Hierdoor kun je een revalidant begeleiden om zijn eigen keuzes te maken zodat hij naar een nieuwe vorm kan zoeken voor zijn leven en deel kan blijven uitmaken van de maatschappij. Dit is geheel in lijn met de hervormingen waar ook de revalidatiezorg mee te maken heeft: het voeren van de eigen regie over een leven met veranderde fysieke mogelijkheden. De auteur besteedt daarom veel aandacht aan hoe mensen leren: de leerprincipes. Deze zijn vervolgens vertaald naar het revalidatieproces. Naar het artikel

Jaargang 39 | Nr. 4 | juni 2015 – door Ineke van Aken, Landelijk Adviseur Calibris voor SterkLeerklimaat

 

Revalideren is leren

Nederlands Tijdschrift voor Revalidatiegeneeskunde
Revalideren is leren is een inspirerend boek waarin Inge Vuijk revalideren beschrijft als leerproces, zowel theoretisch als met heel veel praktische revalidatievoorbeelden. Voor mij smaakte het lezen van het boek naar meer.

Het revalidatiecentrum is immers een kunstmatige omgeving waarin de patiënt zich moet aanpassen. Revalidanten geven zich over aan de regels van het centrum, volgen de weekroosters met therapie en verliezen daarbij een groot deel van hun eigen verantwoordelijkheid en eigen regie. Na klinisch ontslag uit het revalidatiecentrum moeten ze wel weer de volledige eigen regie oppakken in hun eigen sociale
omgeving, maar nu met hun fysieke en/of cognitieve beperkingen. De in de kunstmatige omgeving geoefende activiteiten moeten nu worden toegepast in het echte leven en dat is vaak heel anders dan in het ‘veilige en aangepaste’ revalidatiecentrum, waar ook nog eens dag en nacht hulpverleners aanwezig zijn. Naar het artikel

Jaargang 37 | Nr 1 | 2015 - door Dr. Janneke Stolwijk, Revalidatiearts

Leren en veranderen met een portfolio of dagboek

Hersenletsel Magazine

Veel mensen maken, gericht op de werksituatie, aan het begin van een nieuw jaar een overzicht van wat er bereikt is (jaarverslag) en wat men de komende tijd gaat doen (activiteitenplan). Deze documenten hebben vaak betrekking op een hele afdeling. Je kunt echter ook een persoonlijke map maken. Zo’n map helpt om na te denken over wat je bereikt hebt, te reflecteren en om te ordenen wat je de komende tijd wilt leren. Zo’n map heet een portfolio.

Het portfolio wordt vooral gebruikt in het onderwijs en in het werk. Het portfolio stimuleert je om over je eigen ontwikkeling na te denken. Wat zijn mijn sterke en zwakke punten, wat wil ik graag leren, hoe werk ik samen en wat zou ik kunnen verbeteren? Op die manier speel je zelf de hoofdrol bij het ‘managen’ van je leerproces. Zelf heb ik ook zo’n portfolio en een aantal keren per jaar bespreek ik mijn portfolio met mijn bazen. Dan neem ik de tijd om stil te staan bij mijn eigen functioneren en dat van de afdeling. Leren en veranderen is een doorlopend proces, het hoort erbij. Naar de Column

Jaargang 2 | Nr 4 | Winter 2014 - door Anne Visser- Meily, Hoogleraar en Revalidatiearts UMCU

Je kan pas leren, als je weet hoe mensen leren

Blog
Ik sta sinds 1978 voor de klas. Al noemen we dat op de universiteit nooit zo. En in al die jaren heeft niemand mij op de universiteit geleerd hoe ik moet leren. Nog erger: we vinden dat normaal. Soms schrik ik daar weer van, om dit schrikwekkende nieuws daarna weer een paar jaar te vergeten. Ik vrees dat de universiteit daarmee een enorme achterstand heeft opgelopen op de rest van het onderwijs.

Ik realiseer me dat nog weer eens heel goed als collega Karen Ephraim mij een boekje in handen drukt over leren. Revalideren is leren, van Inge Vuijk. Het is een prachtig boekje. Ook een benauwend boekje voor alle docenten aan de universiteit. Omdat zo simpel valt uit te leggen hoe het moet. En met alle waardering voor het inspirerende boekje van Inge Vuijk, ik neem aan dat anderen haar voor zijn gegaan in andere boeken over ‘leren’. Kan iemand me uitleggen waarom we nog hoorcolleges geven op de universiteit? Naar de volledige blog

24 november 2014 - door Wim Derksen

Naar de revalidatieschool

Revalidatie Magazine
Revalideren is leren. Dat gegeven mag binnen de revalidatiesector nadrukkelijker aandacht krijgen, vinden de oprichters van de Rehab Academy. vanaf 2013 verzorgen ze opleidingen buiten het revalidatiecentrum, voor revalidanten én revalidatieprofessionals. Ze werden al ingehuurd door onder andere revalidatiecentra Reade en Rijndam.

‘Mensen gaan leren wanneer ze daarvoor openstaan, en de omgeving kan daar veel aan bijdragen. Wij brengen revalidanten in een context waarin ze gemotiveerd raken om te leren, en waar ze ontdekken wat er allemaal te leren valt’, vertelt Inge Vuijk. Naar het artikel

1 september 2014 - door Adri Bolt